Każdy obiekt techniczny charakteryzuje się zbiorem cech użytkowych. Na podstawie licznych badań naukowych można stwierdzić, że cechy te w największym stopniu zależą od stanu warstwy wierzchniej, szczególnie zaś od parametrów charakteryzujących strukturę geometryczną powierzchni.

Od kilkudziesięciu lat obserwuje się dynamiczny rozwój obróbki erodowaniem i coraz szersze jej zastosowanie. Wraz z rozwojem techniki wzrastają wymagania co do dokładności wymiarowej obrabianych części, chropowatości czy złożoności kształtu. Dodatkowo stosuje się materiały o coraz lepszych własnościach wytrzymałościowych, jak np. stopy tytanu, stale hartowane, żarowytrzymałe i węgliki spiekane, które charakteryzują się trudną skrawalnością.

Istnieje wiele możliwości sterowania procesem wytwarzania ze względu na cechy użytkowe elementów pary kinematycznej – np. poprzez dobór optymalnego materiału, rodzaju obróbki oraz sposobu chłodzenia i smarowania w trakcie jej realizacji. Odpowiednie dobranie technologii wytwarzania i jej warunków ma też istotny wpływ na szereg parametrów całego procesu.

Spośród stosowanych technik wytwarzania jedną z ważniejszych jest obróbka ubytkowa poprzez skrawanie, np. toczenie, frezowanie, wiercenie czy szlifowanie. Obróbka skrawaniem, szczególnie przeprowadzana w metalach, jest procesem przebiegającym pod dużymi obciążeniami. Występujące siły tarcia, naprężenia oraz opór, jaki stawia element obrabiany względem ostrza, przyczyniają się do dużego wzrostu temperatury. Wszystko to wpływa na zmiany warstwy wierzchniej, a szczególnie na cechy struktury geometrycznej powierzchni, obrabianych elementów oraz na ostrza narzędzi.